فذاقت
کلمه «فَذَاقَت» از ریشه عربی «ذوق» گرفته شده و در اصل به معنای چشیدن یا تجربه کردن چیزی است. این واژه در زبان عربی و متون دینی، بهویژه در قرآن، اغلب به معنای چشیدن نتیجه یا پیامد یک عمل به کار میرود. «فذاقت» معمولاً زمانی استفاده میشود که فرد یا گروهی اثر و نتیجه رفتار یا کردار خود را تجربه میکنند. در بسیاری از آیات قرآن، این واژه درباره چشیدن عذاب یا پیامدهای منفی اعمال نادرست آمده است. به این معنا، انسان پس از انجام کارهای بد، سنگینی و اثر آن را احساس و تجربه میکند. با این حال، گاهی این واژه در مورد چشیدن نعمت، رحمت یا لطف الهی نیز به کار میرود. بنابراین «فذاقت» تنها به معنای چشیدن با حس چشایی نیست، بلکه نوعی تجربه واقعی از نتیجه یک عمل را بیان میکند. این واژه نشان میدهد که انسان در نهایت با پیامد رفتارهای خود روبهرو میشود. در نتیجه، «فذاقت» در متون دینی و ادبی به معنای تجربه کردن اثر و نتیجه کار، چه در قالب عذاب و چه در قالب نعمت به کار میرود.
دانشنامه اسلامی
[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
ذوق (۶۳ بار)ف (۲۹۹۹ بار)
چشیدن. یعنی سنگینی و نتیجه کار خود را چشید. بیشتر استعمال آن در قرآن درباره عذاب است و گاهی در رحمت نیز به کار رفته مثل. *. درباره اضافه لباس به جوع و خوف در المیزان میگوید آن دلالت بر احاطه و شمول دارد یعنی گرسنگی و ترس به همه آنها رسید و احاطه کرد چنان که لباس بدن را احاطه میکند. راغب میگوید: استعمال آن در قلیل است زیرا که به کثیر، خوردن اطلاق میشود نه چشیدن در قرآن درباره عذاب آمده در عرف هر چند در قلیل معروف است ولی صلاحیت دارد که از آن کثرت نیز اراده شود. و نیز آمده، انبیاء:35، عنکبوت:57.