غرغور
لغت نامه دهخدا
غرغور. [ غ ُ ] ( ع اِ ) نام دیگرغُرَیر است. ( از اعلام المنجد ). رجوع به غریر شود.
غرغور. [ غ ِ رِ ] ( اِخ ) نجیب. اوراست کتاب حدیقة الادب که به سال 1888م. در اسکندریه به چاپ رسیده است. ( از معجم المطبوعات ج 2 ص 1407 ).
جمله سازی با غرغور
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 او همیشه در جمعهای دوستانه با آن شخصیت غرغور و پرحرف خود باعث میشود که بحثهای طولانی و گاهی خستهکننده درباره مسائل بیاهمیت شکل بگیرد.
💡 در محیط کار، برخورد با یک همکار بسیار غرغور میتواند تمرکز تیم را به شدت کاهش داده و باعث ایجاد تنشهای غیرضروری در فضای اداری شود.
💡 شخصیت او به گونهای است که با رفتارهای غرغور و مداوم، سعی میکند توجه همه را به سمت مسائل کوچک و جزئیات بیارزش جلب کند.