عهد نامچه
کلمهی «عهدنامچه» در فارسی صورت کوچکشده یا تحبیبی «عهدنامه» است و به معنای نوشته یا سندی است که در آن پیمان، قول یا قراردادی بین دو یا چند طرف ثبت میشود. این واژه از دو بخش «عهد» به معنی پیمان، قول و التزام، و «نامچه» که پسوندی برای اشاره به نسخه کوچک، کوتاه یا مختصر یک نوشتار است تشکیل شده است. از نظر کاربرد، عهدنامچه معمولاً به نوشتهای گفته میشود که در آن توافقی سادهتر، کوتاهتر یا کماهمیتتر نسبت به عهدنامههای رسمی و بزرگ، ثبت میگردد. این واژه در زبان فارسی بیشتر در متون تاریخی، حقوقی یا ادبی قدیمی دیده میشود و امروزه کمتر در مکالمات عمومی به کار میرود. عهدنامچه گاهی برای بیان قولنامههای شخصی، تعهدهای اخلاقی و حتی پیمانهای دوستانه نیز استفاده شده است. در متون قدیمی حقوقی، عهدنامچهها به عنوان سند مکتوب حفظ میشدند تا در صورت اختلاف، به عنوان گواه ارائه شوند. امروزه واژههای «پیماننامه»، «قولنامه» یا «قرارداد» بیشتر جای آن را گرفتهاند، اما این واژه همچنان بخشی از میراث واژگانی و فرهنگی زبان فارسی محسوب میشود.
مترادفها
پیمان، قرارداد، میثاق
لغت نامه دهخدا
عهدنامچه. [ع َ چ َ / چ ِ ] ( اِ مرکب ) عهدنامه. پیمان نامه: پس دواة خاصه پیش آوردند در زیر آن بخط خویش تازی و فارسی عهدنامچه که از بغداد آورده بودند و آنچه استادم ترجمه کرده بود نبشت. ( تاریخ بیهقی ص 295 ).
فرهنگ فارسی
عهدنامه پیمان نامه
جمله سازی با عهد نامچه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در تاریخ باستان، هر عهد نامچه که بین دو پادشاه امضا میشد، باید توسط معتمدترین نمایندگان هر دو طرف به دقت بررسی و ثبت میگشت.
💡 با امضای این عهد نامچه جدید، طرفین قرارداد متعهد شدند که از بروز هرگونه درگیری نظامی در مرزهای مشترک خود به طور کامل جلوگیری کنند.
💡 حقوقدانان برجسته بر این باور بودند که متن این عهد نامچه قدیمی حاوی نکات بسیار مهمی درباره روابط دیپلماتیک در قرنهای گذشته است.