عهد نامچه

کلمه‌ی «عهدنامچه» در فارسی صورت کوچک‌شده یا تحبیبی «عهدنامه» است و به معنای نوشته یا سندی است که در آن پیمان، قول یا قراردادی بین دو یا چند طرف ثبت می‌شود. این واژه از دو بخش «عهد» به معنی پیمان، قول و التزام، و «نامچه» که پسوندی برای اشاره به نسخه کوچک، کوتاه یا مختصر یک نوشتار است تشکیل شده است. از نظر کاربرد، عهدنامچه معمولاً به نوشته‌ای گفته می‌شود که در آن توافقی ساده‌تر، کوتاه‌تر یا کم‌اهمیت‌تر نسبت به عهدنامه‌های رسمی و بزرگ، ثبت می‌گردد. این واژه در زبان فارسی بیشتر در متون تاریخی، حقوقی یا ادبی قدیمی دیده می‌شود و امروزه کمتر در مکالمات عمومی به کار می‌رود. عهدنامچه گاهی برای بیان قول‌نامه‌های شخصی، تعهدهای اخلاقی و حتی پیمان‌های دوستانه نیز استفاده شده است. در متون قدیمی حقوقی، عهدنامچه‌ها به عنوان سند مکتوب حفظ می‌شدند تا در صورت اختلاف، به عنوان گواه ارائه شوند. امروزه واژه‌های «پیمان‌نامه»، «قول‌نامه» یا «قرارداد» بیشتر جای آن را گرفته‌اند، اما این واژه همچنان بخشی از میراث واژگانی و فرهنگی زبان فارسی محسوب می‌شود.