لغت نامه دهخدا
عرعار. [ ع َرْ رِ ] ( ع اِ ) بازیی است مر کودکان را. و مبنی بر کسر می باشد. و آن معدول از عَرعرة است چنانکه قرقار معدول از قرقرة میباشد. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || و نیز بدین لفظ کودکان آواز کنند تا دیگران بیرون آیند. ( منتهی الارب ).
