عرصه افکندن

عرصه افکندن. [ ع َ ص َ/ ص ِ اَ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) گستردن نطع:
پس عرصه بیفکند و فروچیدش مهره
هر زخم که او میزد بس کارگر آمد.سوزنی.