عبدالحسین صفائی اصفهانی
عبدالحسین صفائی اصفهانی، با نام کامل عبدالحسین شیخ زینالدینی، از شعرای معاصر اصفهان در قرن چهاردهم هجری شمسی بود که تخلص «صفائی» را برای خود برگزیده بود. او فرزند میرزا محمدحسن شیخ زینالدین واعظ بود و نسب خانوادهاش به شیخ زینالدین ابن عین علی خوانساری، عالم نامدار اواخر دوران صفویه، میرسید. این شاعر اصفهانی در سال ۱۲۸۸ هجری شمسی در اصفهان متولد شد و تا ۲۲ سالگی به تحصیل علوم قدیم و جدید مشغول بود. وی برای تأمین معاش، مدتی از اصفهان خارج شد اما پس از بازگشت، به حرفه حسابداری روی آورد. صفائی در کنار کار روزمره، به سرودن شعر میپرداخت و از جمله ابیات او میتوان به این مصراع اشاره کرد: «حرف بگذار و عمل پیشه نما زانکه به حرف هیچ شیرین نشود کام تو از گفتن قند». زندگی و اشعار او در منابعی مانند «تذکره شعرای معاصر اصفهان» اثر سید مصلحالدین مهدوی ثبت شده است.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] عبدالحسین صفائی اصفهانی، ز شعرای معاصر اصفهان بوده است.
عبدالحسین شیخ زین الدّینی متخلّص به «صفائی» فرزند میرزا محمّدحسن شیخ زین الدّین واعظ، از شعرای معاصر اصفهان بوده است. نسب آنان به شیخ زین الدّین ابن عین علی خوانساری عالم معروف اواخر زمان صفویه می پیوندد.در سال ۱۲۸۸ش در اصفهان متولّد شده و تا به سن ۲۲ سالگی به کسب علم و دانش از قدیم و جدید پرداخت. بعدا جهت کسب معاش چندین سال در خارج اصفهان بود. آنگاه به اصفهان مراجعت نموده و به حسابداری مشغول شد. گاهی اشعاری می سرود. این بیت از اوست: "حرف بگذار و عمل پیشه نما زانکه به حرف ••• هیچ شیرین نشود کام تو از گفتن قند".
مهدوی، سید مصلح الدین، تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص۳۱۱-۳۱۲.
۱. ↑ مهدوی، سید مصلح الدین، تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص۳۱۱-۳۱۲.
منبع
مهدوی، سیدمصلح الدین، اعلام اصفهان، ج۴، ص۱۵۳.
...