ظریر

لغت نامه دهخدا

ظریر. [ ظَ ] ( ع اِ ) زمین سنگناک. || زمین درشت. || مناره ای که بدان راه شناسند. ج، ظُرّان، اَظِرّة. اناصیب.

زمین سنگناک. یا زمین درشت. یا منار. که بدان راه شناسند. جمع ظران.