طریق شیخ صدوق به سهل بن یسع

«طریق شیخ صدوق به سهل بن یسع» در علم حدیث به زنجیره سندی گفته می‌شود که شیخ صدوق از طریق آن روایات سهل بن یسع را نقل کرده است. این اصطلاح نشان‌دهنده مسیر انتقال حدیث و واسطه‌های میان راوی اصلی و شیخ صدوق در نقل روایت است. در این طریق، سلسله راویان به ترتیب شامل احمد بن زیاد بن جعفر همدانی (رضی الله عنه)، علی بن ابراهیم، و ابراهیم بن هاشم است که روایت را از سهل بن یسع نقل کرده‌اند. سهل بن یسع از راویان مورد توجه در منابع رجالی بوده و در برخی منابع مانند نجاشی چند بار توثیق شده است. اهمیت این طریق در بررسی اعتبار حدیث، به وثاقت و وضعیت رجالی افراد موجود در این سند وابسته است. برخی از محققان مانند استرآبادی و علامه حلی این طریق را حسن دانسته‌اند و علت آن را حضور ابراهیم بن هاشم در سند ذکر کرده‌اند. در مقابل، برخی دیگر از بزرگان مانند قهپایی و محدث نوری این سند را صحیح دانسته و بر اعتبار بالای آن تأکید کرده‌اند. محدثان متأخر نیز گاهی این روایت را «حسن کالصحیح» توصیف کرده‌اند که نشان‌دهنده قوت نسبی سند است. آیت‌الله خویی نیز این طریق را صحیح دانسته و بر اعتبار آن در نقل حدیث تأکید کرده است. بنابراین «طریق شیخ صدوق به سهل بن یسع» بیانگر یک مسیر معتبر حدیثی است که در علم رجال به عنوان یکی از طرق قابل اعتماد برای نقل روایات شناخته می‌شود.