لغت نامه دهخدا
ضهاء. [ ض ُ ] ( اِخ ) جایگاهی است در شعر هذیل. ساعدةبن جُویّه گوید: شاعر فرزندی ازآن ِ خویش را که در این سرزمین هلاک شده بدین شعر مرثیت گفته و شعر اینست:
لعمرک ما ان ذاضُهاء بهَیِّن
علی و ما اعطیته ُ سیب نائل.
و از ذاضهاء پسر خویش خواهد که در آن زمین مدفون گشته است. ( معجم البلدان ).
