لغت نامه دهخدا
ضلیل. [ ض َ ] ( ع ص )بسیار در پی گمراهی رونده. ( منتهی الارب ). گمراه. بیراه. ( دهار ). || رجل ٌ ضلیل؛ مردی بی دین. ( مهذب الاسماء ).
ضلیل. [ ض ِل ْ لی ] ( اِخ ) الملک الضلیل؛ لقب امروءالقیس بن حجر الکندی است، و فیه الحدیث: اشعر الناس الملک الضّلیل. ( منتهی الارب ).
ضلیل. [ ض ِل ْ لی ] ( ع ص ) بسیار گمراه. ( منتخب اللغات ). مرد سخت گمراه و بسیار در پی ضلالت رونده. ( منتهی الارب ).
