صقلب

کلمه «صقلب» یک واژه معرب است و گاهی به صورت «صَقلَب»، «صَقلاب»، «سَقلاب» یا «صِقلاب» هم نوشته شده است و جمع آن «صَقالِبَه» است. ریشه این کلمه از زبان یونانی گرفته شده و به گروهی از اقوام اسلاو اشاره دارد. در متون تاریخی عرب، «صقلب» برای نامیدن اسلاوها و سرزمین‌های آن‌ها در اروپای شرقی و شمال آسیای مرکزی به کار رفته است. احمدبن فضلان، از سفرای خلیفه عباسی، اولین کسی است که درباره صقلب‌ها اطلاعات دقیقی ارائه کرده و به سفری نزد پادشاه آنان اعزام شده بود. مناطق صقلب شامل بخش‌های بزرگی از اروپا تا اورال و بخشی از آسیای مرکزی و جنوبی بود و آن‌ها بیشتر کشاورز و دامدار بوده‌اند. مردم آن غالباً در مناطق جنگلی زندگی می‌کردند، غذاهایشان شامل شیر و انگبین بود، ابزار جنگی آن‌ها سپر، زوبین و نیزه بود و به آتش‌پرستی اعتقاد داشتند. از نظر نژادی، آن‌ها جزو قوم اسلاو هند و اروپایی محسوب می‌شدند و دارای فرهنگ و آداب خاص خود بودند.