شنقاء
لغت نامه دهخدا
شنقاء. [ ش َ ] ( ع اِ ) مرغ که بچه را دانه دهد. ( از منتهی الارب ). پرنده که بچه های خود را دانه دهد. ( از اقرب الموارد ).
شنقاء. [ ش َ ] ( ع اِ ) مرغ که بچه را دانه دهد. ( از منتهی الارب ). پرنده که بچه های خود را دانه دهد. ( از اقرب الموارد ).