شناق

شناق. [ ش ِ ] ( ع اِ ) سربند مشک از دوال و رشته و مانند آن. ( منتهی الارب ). بند سر مشک و گویند آن رسن که مشک را بدان درآویزند. ج، شُنُق. ( از مهذب الاسماء ). || زه کمان. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || درازی سر. ( از اقرب الموارد ). || ( ص ) دراز. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). واحد و جمع و مذکر و مؤنث در آن یکسان است. ( از اقرب الموارد ).
شناق. [ ش ِ ] ( ع مص ) آمیختن مال کسی را به مال خود. ( منتهی الارب ). مشانقة. آمیختن مال کسی را به مال خویشتن. ( از اقرب الموارد ).
شناق. [ ش ِ ] ( ع مص ) گرفتن چیزی را از شَنَق و منه الحدیث: لا شناق َ؛ ای لایؤخذ من الشَنَق حتی یتم. ( منتهی الارب ). گرفتن چیزی رااز شَنَق. ( از اقرب الموارد ). رجوع به شَنَق شود.
شناق. [ ش َ ] ( ع ص ) دراز و طویل. مذکر و مؤنث و واحد و جمع در وی یکسان است. ( از ناظم الاطباء ). و رجوع به شِناق شود.

دراز و طویل