شذبه
لغت نامه دهخدا
( شذبة ) شذبة. [ ش َ ب َ ] ( ع اِ ) یکی شَذَب. ( از منتهی الارب ). رجوع به شذب شود.
جمله سازی با شذبه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 پادشاه با آن شذبه و شکوه بینظیر خود، وارد تالار بزرگ شد و نگاه همه حاضران را به سوی خود خیره و مبهوت کرد.
💡 شخصیتهای بزرگ تاریخ همواره با شذبه و هیبت خاص خود توانستهاند بر قلبها اثر گذاشته و تغییرات بزرگی در مسیر حرکت بشریت ایجاد کنند.
💡 آن هنرمند با شذبه و اعتماد به نفس بالا، روی صحنه رفت و با اجرای بینقص خود، تحسین همگان را در تمام شهر برانگیخت.