شحاح
مترادفها
بخل، خسیس بودن
متضادها
سخاوت، بخشندگی
لغت نامه دهخدا
شحاح. [ ش ِ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ شحیح. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). رجوع به شحیح شود.
شحاح. [ ش َ ] ( ع ص ) زفت. آزمند. ( منتهی الارب ). بخیل. حریص. ( اقرب الموارد ). آزمند. آزور.
- ارض شحاح؛ زمین که بی باران بسیار روان نگردد. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
- || زمین نرم. ( مهذب الاسماء ).
- ابل شحاح؛ شتران کم شیر. ( منتهی الارب ).
- زند شحاح؛ آتش زنه که آتش ندهد. ( منتهی الارب ).
- ماء شحاح؛ آب اندک که زمین نپوشد. ( منتهی الارب ).
جمله سازی با شحاح
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در متون اخلاقی و عرفانی، از شحاح و بخل به عنوان یکی از بزرگترین موانع رسیدن به کمال انسانی و آرامش واقعی در زندگی یاد شده است.
💡 برخورد با افرادی که دچار بیماری شحاح در روح خود هستند، بسیار دشوار است زیرا آنها حتی در تقسیم منابع محدود نیز همکاری نمیکنند.
💡 بزرگان دین همواره هشدار دادهاند که شحاح میتواند باعث جدایی افراد از یکدیگر و از بین رفتن روحیه همدلی در جوامع انسانی شود.