شحاح

شحاح. [ ش ِ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ شحیح. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). رجوع به شحیح شود.
شحاح. [ ش َ ] ( ع ص ) زفت. آزمند. ( منتهی الارب ). بخیل. حریص. ( اقرب الموارد ). آزمند. آزور.
- ارض شحاح؛ زمین که بی باران بسیار روان نگردد. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
- || زمین نرم. ( مهذب الاسماء ).
- ابل شحاح؛ شتران کم شیر. ( منتهی الارب ).
- زند شحاح؛ آتش زنه که آتش ندهد. ( منتهی الارب ).
- ماء شحاح؛ آب اندک که زمین نپوشد. ( منتهی الارب ).