واژه «شاذانی» یک صفت نسبی است که به شاذان بازمیگردد و نشاندهنده نسب یا انتساب اجدادی فرد به خاندان یا شخصی به نام شاذان است. این واژه در متون تاریخی و نسبشناسی برای مشخص کردن تعلق خانوادگی و نسبی افراد به کار رفته است. همچنین این عنوان به نام چند تن از محدثین و علما اشاره دارد که در بغداد و سایر شهرهای اسلامی زندگی میکردهاند و در زمینه روایت حدیث و علوم دینی فعالیت داشتهاند. از جمله این شخصیتها میتوان به حسین بن محمد بن حسین شاذانی مکنی به ابوالغنایم، خالد بن سفیان شاذانی و محمد بن احمد شاذانی اشاره کرد که در منابع تاریخی و ادبی ثبت شدهاند. به طور کلی، این واژه هم نسبت خانوادگی را نشان میدهد و هم در منابع علمی و دینی نام و هویت فردی را مشخص میکند.
شاذانی
لغت نامه دهخدا
شاذانی. ( ص نسبی ) منسوب به شاذان و آن نسبت اجدادی است. ( انساب سمعانی ).
شاذانی. ( اِخ ) حسین بن محمدبن حسین شاذانی. مکنی به ابوالغنایم. از اهل بغداد است وی از ابومحمد عبداﷲبن یحیی بن عبدالجبار السکری سماع حدیث کرد. ابوالقاسم اسماعیل بن احمد سمرقندی از وی روایت حدیث کرده است. در رجب سنه 77 هَ. ق. وفات یافت. ( انساب سمعانی ).
شاذانی. ( اِخ ) خالدبن سفیان... از محدثین است. ( ریحانة الادب ). رجوع به خالدبن سفیان شود.
شاذانی. ( اِخ ) محمدبن احمد. از محدثین است. ( ریحانة الادب ).
شاذانی. ( اِخ ) محمدبن نعیم از محدثین است. ( ریحانة الادب ). رجوع به شاذان بن نعیم شود.
