شائیدن
لغت نامه دهخدا
شائیدن. [ دَ ] ( مص ) لائق بودن. ( غیاث ). رجوع به شاییدن شود.
فرهنگ فارسی
( مصدر ) ( شایست شاید - - شاینده شایان شایسته ) سزاوار بودن لایق و مناسب بودن در خور بودن.
لائق بودن
شائیدن. [ دَ ] ( مص ) لائق بودن. ( غیاث ). رجوع به شاییدن شود.
( مصدر ) ( شایست شاید - - شاینده شایان شایسته ) سزاوار بودن لایق و مناسب بودن در خور بودن.
لائق بودن