سجیح
کلمه‌ی «سجیح» یک واژه‌ی قدیمی فارسی است که در منابعی مانند «منتهی‌الأرب» و «اقرب الموارد» ذکر شده است. این واژه به معنای نرم و آسان به کار می‌رود و معمولاً برای توصیف ویژگی‌های جسمی یا روحی چیزی یا کسی استفاده می‌شود که حالت انعطاف‌پذیری یا ملایمت دارد. سجیح می‌تواند در متن‌های ادبی و پزشکی نیز به کار رود. در پزشکی قدیم، مثلاً برای توصیف بافت نرم یا انعطاف‌پذیر بدن یا پوست از این واژه استفاده می‌شد. به طور کلی، سجیح بیانگر صفتی است که نشان‌دهنده‌ی راحتی، ملایمت و عدم خشونت یا سختی است. در ادبیات و سخن‌پردازی، به کار بردن واژه‌ی «سجیح» به متن زیبایی و لطافت می‌بخشد. این واژه نشان‌دهنده‌ی نرمی رفتار، سخن یا حتی فکر و اندیشه نیز می‌تواند باشد و خواننده یا شنونده را با حس آرامش و راحتی مواجه می‌کند.
لغت نامه دهخدا
سجیح. [ س َ ] ( ع ص ) نرم و آسان. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
جمله سازی با سجیح
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در متون ادبی قدیمی، استفاده از نثر سجیح برای ایجاد آهنگ و زیبایی در کلام، یکی از مهارت‌های اصلی نویسندگان و سخنوران بود.
💡 سخنرانی آن استاد با استفاده از جملات سجیح، چنان تأثیری بر شنوندگان داشت که همه را در سکوتی عمیق و مبهوت فرو برد.
💡 نویسندگان در دوران طلایی ادبیات عرب و فارسی، از سبک سجیح برای بخشیدن جلوه‌ای خاص و موسیقیایی به نوشته‌های خود بهره می‌بردند.
