لغت نامه دهخدا
ستهیدن. [ س ِ ت ِ دَ ] ( مص ) ستیزه کردن. ( آنندراج ). ستیزه کردن و مناقشه و منازعه نمودن.بحث کردن. ( ناظم الاطباء ). لجاج. لجاجت. ( دهار ) ( تاج المصادر بیهقی ). معاندت. ( منتهی الارب ):
در کارها بتا ستهیدن گرفته ای
گشتم ستوه از تو من از بس که بستهی.بوشعیب.من روزه بدین سرخ ترین آب گشایم
زآن سرخ ترین آب رهی را ده و مسته.منوچهری.تو نکوکار باش تا برهی
با قضاو قدر چرا ستهی.سنایی.در سخاوت چنانکه خواهی ده
لیکن اندر معاملت بِسْته.سنایی.رجوع به ستیهیدن شود.
|| آواز بلند ساختن. || بحث کردن. || غریدن. || سرائیدن. || آزردن. || لگدمال کردن و پایمال کردن صفوف را. ( ناظم الاطباء ).
