سبریته

کلمه «سبریته» مؤنث سبریت است و به معنای زن درویش به کار می‌رود. سبریته زنی است که از نظر مادی تهیدست و فقیر بوده و دارای زندگی ساده و گاهی گدایی است. این واژه در متون قدیمی عربی برای توصیف زنانی به کار می‌رود که از اموال دنیا بهره‌ای ندارند و زندگی خود را با توکل و زهد می‌گذرانند. در منابع لغوی و ادبی، این کلمه بار معنایی فقر، درویشی و تواضع در زندگی دارد. به عبارت دیگر، سبریته نماد زندگی ساده و بی‌آلایش و گاهی نیازمند کمک دیگران است. استفاده از این واژه در متون تاریخی و ادبی نشان می‌دهد که وضعیت اجتماعی و اقتصادی زنان فقیر چگونه بوده است.