در حال حاضر بیش از یک میلیارد نفر از جمعیت جهان در زاغهها زندگی میکنند. این مناطق، که بهطور معمول با تراکم بالای جمعیت و شرایط نامطلوب زیستی همراه هستند، یکی از چالشهای بزرگ شهری در قرن بیستویکم بهشمار میآیند. برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد با توجه به روند صعودی رشد جمعیت شهری، پیشبینی کرده است که تعداد ساکنان زاغهها تا سال ۲۰۳۰ میلادی به حدود دو میلیارد نفر برسد. این آمار نشاندهنده افزایش روزافزون جمعیت شهری و فشارهای ناشی از کمبود مسکن مناسب در کشورهای در حال توسعه است.
بر اساس دادههای منتشر شده توسط سازمان ملل متحد، در حال حاضر بیش از یک نفر از هر سه ساکن در شهرهای کشورهای در حال توسعه، در زاغهها زندگی میکند. این واقعیت نشان میدهد که زاغهنشینی نه تنها یک مسئله محلی بلکه یک معضل جهانی است که نیازمند سیاستگذاری و برنامهریزی دقیق برای تأمین مسکن مناسب، خدمات بهداشتی و اجتماعی و زیرساختهای شهری است. تمرکز بر این مناطق و ارتقای شرایط زندگی ساکنان آنها، میتواند به کاهش نابرابریهای شهری و بهبود کیفیت زندگی میلیونها نفر کمک کند.
زاغهها طیف گستردهای از سکونتگاهها را شامل میشوند؛ از آپارتمانهای پرتراکم و نامطلوب در مرکز شهر گرفته تا سکونتگاههای پراکنده و غیررسمی در حاشیه شهرها که اغلب فاقد ساختار قانونی و خدمات پایهای هستند. برخی از این مناطق بیش از پنجاه سال قدمت دارند و به مرور زمان شکل گرفتهاند، در حالی که برخی دیگر هنوز در حال تصرف و توسعه غیررسمی هستند. تنوع این سکونتگاهها نشاندهنده پیچیدگی مسئله زاغهنشینی و نیاز به راهکارهای متفاوت و متناسب با شرایط هر منطقه است.
