ذولغتین

در بدیع، شعری که به دو زبان (فارسی و عربی ) خوانده شود، مانند این شعر: باد جنانی جان بهاری / آب روانی سد قراری (سلمان ساوجی )، ذورؤیتین، مضمون اللغتین.