لغت نامه دهخدا
ذنین. [ ذَ ] ( ع مص ) آب از بینی آمدن. ( زوزنی ). روان شدن آب از بینی. و رجوع به ذنن شود.
ذنین. [ ذَ ] ( ع اِ ) ذُنان. آب بینی چون تنک بود. ج، ذُنُن. ( مهذب الاسماء ). آب بینی تُنُک یا آب بینی روان یا عام است.
ذنین. [ ذَ ] ( ع مص ) آب از بینی آمدن. ( زوزنی ). روان شدن آب از بینی. و رجوع به ذنن شود.
ذنین. [ ذَ ] ( ع اِ ) ذُنان. آب بینی چون تنک بود. ج، ذُنُن. ( مهذب الاسماء ). آب بینی تُنُک یا آب بینی روان یا عام است.
