لغت نامه دهخدا
دستانگری. [ دَ گ َ ]( حامص مرکب ) حیله گری. مکاری. فریبکاری:
همه دستانگری بود آن چو پیدا گشت راز او
خرد هم داستان نبود که باشد شاه دستانگر.معزی ( از آنندراج ).
دستانگری. [ دَ گ َ ]( حامص مرکب ) حیله گری. مکاری. فریبکاری:
همه دستانگری بود آن چو پیدا گشت راز او
خرد هم داستان نبود که باشد شاه دستانگر.معزی ( از آنندراج ).
