لغت نامه دهخدا
خناث. [ خ ِ ] ( ع اِ ) مطاوی جامه. منه: خناث الثوب. || مخارج آب از دلو. || ج ِ خنث. || ج ِ خنثی. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ).
خناث. [ خ َ ] ( ع ص ) شکسته و دوتاه. منه: یا خناث؛ ای زن شکسته و دوتاه. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ).
