خسیفه

لغت نامه دهخدا

خسیفه. [ خ َ ف َ ] ( ع ص، اِ ) چشم برکنده. ( منتهی الارب ). || چاهی که در زمین سنگناک کنند و آب آن جوش زند و قطع نشود. ج، خُسُف. ( از منتهی الارب ).