لغت نامه دهخدا
خاشف. [ ش ِ ] ( ع ص ) رونده در زمین و درآینده در چیزی. || ( اِ ) شمشیر بُرّان. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ). || لاغر. ( مهذب الاسماء ).
خاشف. [ ش ِ ] ( ع ص ) رونده در زمین و درآینده در چیزی. || ( اِ ) شمشیر بُرّان. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ). || لاغر. ( مهذب الاسماء ).
رونده در زمین و در آینده در چیزی یا شمشیر بران.