لغت نامه دهخدا
حفلج. [ ح َ ف َل ْ ل َ ] ( ع ص، اِ ) شتر ریزه. ( منتهی الارب ). ج، حفالج. || آنکه رانهایش از یکدیگر دور باشد. ( مهذب الاسماء ). آنکه پیش پایها نزدیک نهد و پاشنه ها دور. ( منتهی الارب ).
حفلج. [ ح َ ل َ] ( ع ص ) آنکه بدن بجنباند در رفتن. ( منتهی الارب ).
