حصر قرائات

[ویکی فقه] حصر قرائات، محصورکردن قرائت قرآن در چند قرائت معین و مشخص است.
انحصار قرائات قرآنی نتیجه و معلول اقدامی آینده نگرانه بود که در سال های ۲۵ -۳۰ ق یعنی در نخستین دهه های پس از رحلت پیامبر بزرگ صلی الله علیه و آله وسلّم صورت پذیرفت و همه صحابه و معلمان بزرگ قرآن آن را تایید کردند.
قرائت مشهور در هر منطقه
در آغاز قرن سوم هجری انحصار قرائات قرآنی ظهور و بروز بیشتری یافت و به گواهی منابع کهن، روند تاریخی انحصار قرائت های قرآنی تا آن جا شتاب گرفت که در هر منطقه، تنها یک قرائت شهرت یافت؛ چنان که در مدینه فقط قرائت نافع، در مکه قرائت ابن کثیر، در بصره قرائت ابوعمرو و قرائت شاگردش یعقوب حضرمی، در شام قرائت ابن عامر، و در کوفه قرائت عاصم و نیز قرائت حمزه (جمعا هفت قرائت) رواج داشت و بیشتر قاریان در غالب حوزه های قرائت و محافل قرآن بر قرائت این قاریان بزرگ اتفاق نظر و عمل داشتند.بنابراین، انحصار قرائت های قرآنی در هفت قرائت و چهارده روایت که در آغاز قرن چهارم به صورت مشخص تری مطرح شد و کم و بیش نزد مردم مقبولیت یافت و در نیمه اول قرن پنجم قطعی و فراگیر شد در حقیقت، دنباله و پیامد یک جریان مستمر پیشین بوده است.
نظر دیگر در مورد انحصار قرائت ها
نظر دیگر آن است که انحصار قرائت های قرآنی به هفت قرائت و چهارده روایت را ناشی از طرح تسبیع سبعه و تحت تاثیر رواج تالیف کارساز ابن مجاهد یعنی «السبعه» دانسته اند.البته بر این قول شایع اشکال و تامل بسیار وارد است و جای تحقیق دارد.
عناوین مرتبط
...