لغت نامه دهخدا
حشوم. [ ح ُ ] ( ع اِمص ) ماندگی. || انقباض. بستگی. ( منتهی الارب ).
حشوم. [ ح ُ ] ( ع اِ ) جویندگان.
حشوم. [ح ُ ] ( ع مص ) فربه شدن بعد لاغری: حشمت الدابة؛ فربه وکلان شکم گردید ستور به چرا در اول بهار. ( از منتهی الارب ). || خوردن. چشیدن: ماحشم من طعامنا. || یافتن: ماحشم الصید؛ نیافت شکاری را.
