حذیه

( حذیة ) حذیة. [ ح ِذْ ی َ ] ( ع اِ ) پاره ای گوشت بدرازا بریده. || بهره ای از غنیمت. || پاره ای از هر چیزی. و در حدیث است: انها [ ای فاطمة ( ع ) ] حذیة منی.
حذیة. [ ح َ ذی ی َ ] ( ع اِ ) بهره ای از غنیمت. ( منتهی الارب ). || عطیة. ( معجم البلدان ).
حذیة. [ ح ُذْ ی َ ] ( ع اِ ) پاره گوشت. ( مهذب الاسماء ). حذوة.
حذیة. [ ح َ ذی ی َ ] ( اِخ ) نام موضعی مرتفع بقرب مکه. در شعر ابی قلابة پشته سنگی است نزدیک مکه. ( معجم البلدان ).