لغت نامه دهخدا
حجرالکبریت. [ ح َ ج َ رُل ْ ک ِ ] ( ع، اِ مرکب ) دمشقی گوید: حجر کان رطوبة دهنیة فجمد فاذا اصابه حرالنار ذابت و التصق باجسادالاحجار و مازجها فاذا تمکنت النار منه احترقت و احرقها معه و ان کان ذهباً او یاقوتاً. ( نخبة الدهر ص 82 ).
حجرالکبریت. [ ح َ ج َ رُل ْ ک ِ ] ( ع، اِ مرکب ) دمشقی گوید: حجر کان رطوبة دهنیة فجمد فاذا اصابه حرالنار ذابت و التصق باجسادالاحجار و مازجها فاذا تمکنت النار منه احترقت و احرقها معه و ان کان ذهباً او یاقوتاً. ( نخبة الدهر ص 82 ).
( اسم ) سنگ گوگرد