حبیب الله یزدخواستی اصفهانی

حبیب‌الله یزدخواستی اصفهانی یکی از آخرین قصه‌گویان و شاهنامه‌خوانان شهر اصفهان بود که در سال ۱۳۰۰ ش در محله یزدآباد اصفهان متولد شد و در ۲۴ دی ۱۳۷۲ ش درگذشت. او به عنوان مرشد و نقال، توانایی بی‌نظیری در بیان داستان‌های اسطوره‌ای ایران داشت و به ویژه در روایت داستان‌های شاهنامه و گرشاسب‌نامه مهارت فراوانی داشت. حبیب‌الله یزدخواستی با حافظه قوی و بیان رسا، مخاطبان را در مجالس نقالی و شاهنامه‌خوانی مجذوب می‌کرد. این مجالس بیشتر در قهوه‌خانه‌های معروف اصفهان مانند تقی قوری، سیدزین‌العابدین و عباس‌آقا برگزار می‌شد و مورد استقبال مردم قرار می‌گرفت. ذوق و هنر او در انتقال داستان‌ها، موجب ماندگاری خاطره نقالی سنتی در اصفهان شد. وی نمادی از پیوند فرهنگ شفاهی و ادبیات حماسی ایرانی به شمار می‌رود و نقش مهمی در حفظ و گسترش فرهنگ نقالی ایفا کرد. سبک روایت او، ساده و در عین حال جذاب بود و توانایی داشت شنوندگان را ساعت‌ها درگیر داستان کند. در طول زندگی خود، حبیب‌الله یزدخواستی نه تنها قصه‌گو، بلکه معلم و مرجع فرهنگی برای علاقه‌مندان به شاهنامه و داستان‌های حماسی بود. پس از درگذشتش، او در قطعه نام‌آوران قبرستان باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شد و یاد و نامش در تاریخ فرهنگی شهر اصفهان ماندگار شد.