حافظ کرت

حافظ کرت. [ ف ِ ظِ ک َ ] ( اِخ ) رجوع به حافظبن غیاث الدین شود.

حافِظِ کَرْت ( ـ ۷۳۲ق)
(یا: ملک حافظ) از امیران آل کرت (حک: ۷۳۰ـ۷۳۲ق). حافظ کرت در زمان فرمانروایی پدرش، غیاث الدین اول، در برابر غوریان به جنگ پرداخت و بعد از برادرش ملک شمس الدین محمد، در هرات به تخت نشست. او تسلط چندانی بر امور نداشت و امرای غوری در زمان حکومتش بر کارهای دولتی مسلط بودند و سرانجام در یکی از لشکرکشی های غوریان به هرات، پس از دو سال حکومت، کشته شد. وی خط خوبی داشت و بسیار خوش سیما بود.