لغت نامه دهخدا
جدیب.[ ج َ ] ( ع ص، اِ ) جای خشک بی نبات. ( منتهی الارب ). زمین خشک. ( از اقرب الموارد ). جای خشک بی گیاه. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). جای قحطرسیده. ( یادداشت مؤلف ).
- جدیب الجناب؛ بی خیر. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
- مکان جدیب؛ بین الجدوبة. ( بحر الجواهر ).