ثکول
لغت نامه دهخدا
ثکول. [ ث َ ] ( ع ص، اِ ) نعت مؤنث است از ثکل، مانند ثاکل و ثکلی و ثکلانة. زنی که فرزند یا دوستش نایافت یافوت شده باشد. || هبول. || فلات ثکول؛ بیابانی که رونده در آن گم گردد و هلاک شود.
ثکول. [ ث َ ] ( ع ص، اِ ) نعت مؤنث است از ثکل، مانند ثاکل و ثکلی و ثکلانة. زنی که فرزند یا دوستش نایافت یافوت شده باشد. || هبول. || فلات ثکول؛ بیابانی که رونده در آن گم گردد و هلاک شود.