تلواذ
لغت نامه دهخدا
تلواذ. [ت َ ل ْ ] ( ع مص ) یکدیگر را پناه گرفتن. ( منتهی الارب )( ناظم الاطباء ). اسم است بمعنی ملاوذه. یقال: لهم تلواذ؛ ای ملاوذة یلوذ بعضهم ببعض. ( از اقرب الموارد ).
تلواذ. [ت َ ل ْ ] ( ع مص ) یکدیگر را پناه گرفتن. ( منتهی الارب )( ناظم الاطباء ). اسم است بمعنی ملاوذه. یقال: لهم تلواذ؛ ای ملاوذة یلوذ بعضهم ببعض. ( از اقرب الموارد ).