تفذذ

لغت نامه دهخدا

تفذذ. [ ت َ ف َذْ ذُ ] ( ع مص ) ستیهیدن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || بخودی خود بکار پرداختن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).