تصوق
لغت نامه دهخدا
تصوق. [ ت َ ص َوْ وُ ] ( ع مص ) آلوده شدن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ): تصوق بعذرته؛ یعنی آلوده گردیدبه پلیدی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
تصوق. [ ت َ ص َوْ وُ ] ( ع مص ) آلوده شدن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ): تصوق بعذرته؛ یعنی آلوده گردیدبه پلیدی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).