تحظیر

تحظیر. [ ت َ ] ( ع مص ) مبالغت در حَظْر [ منع کردن و بازداشتن ]. ( اقرب الموارد ) ( قطر المحیط ).
- زمن التحظیر؛ کنایه از آن زمان است که عمر رضی اﷲ عنه وادی القری را پس از بدر کردن یهودان میان مسلمانان و بنی عذره تقسیم کرد. و این چون تاریخی است نزد آنان. ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ).