تترب

لغت نامه دهخدا

تترب. [ ت َ ت َرْ رُ ] ( ع مص ) خاک آلوده شدن. ( اقرب الموارد ) ( قطر المحیط ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( المنجد ). || خاک گشتن. خاک شدن. ( اقرب الموارد ) ( قطر المحیط ) ( المنجد ).