تبالح
لغت نامه دهخدا
تبالح. [ت َ ل ُ ] ( ع مص ) با هم انکار کردن. ( از اقرب الموارد ) ( از قطر المحیط ) ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ فارسی
با هم انکار کردن.
تبالح. [ت َ ل ُ ] ( ع مص ) با هم انکار کردن. ( از اقرب الموارد ) ( از قطر المحیط ) ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
با هم انکار کردن.