تأفق

لغت نامه دهخدا

تأفق. [ ت َ ءَف ْ ف ُ ] ( ع مص ) آمدن از افق. ( از اقرب الموارد ) ( از قطر المحیط ) ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ): تأفق بنا؛ اتانا من افق؛ جأنا من افق؛ آمد ما را از افق.