بهانه افکندن

لغت نامه دهخدا

بهانه افکندن. [ ب َ ن َ / ن ِ اَ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) عذر بیجا و ناپسند آوردن:
دل از سودای شیرین در غم افکند
بهانه بر فراق مریم افکند.میرحسن ( از آنندراج ).