بلندیگه تصویر معنی بلندیگه لغت نامه دهخدا بلندیگه. [ ب ُ ل َ گ َه ْ ] ( اِ مرکب ) مکان بلند. جای مرتفع: پدید آمد از دامن ریگ خشک بلندیگهی سبز با بوی مشک.نظامی. فرهنگ فارسی مکان بلند ٠ جای مرتفع ٠ کلمات مرتبط نشاز بلند شدگی بلند گشتن خوردگه بزرگ محل
