بلندیگه

لغت نامه دهخدا

بلندیگه. [ ب ُ ل َ گ َه ْ ] ( اِ مرکب ) مکان بلند. جای مرتفع:
پدید آمد از دامن ریگ خشک
بلندیگهی سبز با بوی مشک.نظامی.

مکان بلند ٠ جای مرتفع ٠