بلایگی

بلایگی. [ ب َ ی َ / ی ِ ] ( حامص ) زنا و روسپی گری: گویند که آن زنی بوده است پادشاه و بلایگی کرد. و هر شب مردی آوردی و بامدادبکشتی. ( ترجمه تفسیر طبری ). و رجوع به بلایه شود.