لغت نامه دهخدا
برصاء.[ ب َ ] ( ع ص ) تأنیث أبرص. زن مبتلا به مرض پیسی.
- حیة برصاء؛مار پیسه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).
|| ارض برصاء؛ زمین گیاه چریده. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ). || ( اِخ ) لقب مادر شبیب شاعر و نام او امامة یا قرصافة بود.
برصاء
فرهنگ معین
(بَ ) [ ع. ] (ص. ) مؤنث ابرص، زنی که به بیماری پیسی دچار باشد.
ویکی واژه
مؤنث ابرص؛ زنی که به بیماری پیسی دچار باشد.