بذاء
مترادفها
بدزبان، وقیح
متضادها
مؤدب، باادب، پاکگو
لغت نامه دهخدا
بذاء. [ ب ِ ] ( ع مص ) با یکدیگر فحش گفتن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). مباذات. ( از منتهی الارب ). نابکار گفتن. ( المصادر زوزنی ). بیهوده گفتن. بیهوده گوی شدن. بذأت. ( یادداشت مؤلف ).
بذاء. [ ب َ ] ( ع اِمص ) فحش در گفتار. ( از معجم متن اللغة ). فحش گفتن. ( تاج المصادر بیهقی ). بدزبانی. فحش. کلام قبیح. هرزه. ( یادداشت مؤلف ).
جمله سازی با بذاء
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 آن شخصیت با برخورد بذاء و استفاده از کلمات زشت در میان مردم، باعث شد که اعتبار و جایگاه اجتماعی خود را برای همیشه نزد همگان از دست بدهد.
💡 برخلاف شخصیتهای بزرگ تاریخ که با وقار سخن میگفتند، این فرد با رفتارهای بذاء و زبان تند خود، تنها باعث ایجاد تنش و ناراحتی در جامعه شد.
💡 نویسنده در این رمان، از توصیف زبان بذاء شخصیتهای منفی استفاده کرده است تا تضاد اخلاقی میان قهرمان داستان و سایر افراد جامعه را به خوبی نشان دهد.