بدرزق

لغت نامه دهخدا

بدرزق. [ ب َ رِ ] ( ص مرکب ) نامقبول و ناپسند. ( ناظم الاطباء ).

فرهنگ فارسی

( صفت ) ۱ - آنکه روزی او بدشواری رسد بد روزی. ۲ - نامقبول ناپسند.