«بابصیل» به دو شخصیت علمی و دینی اشاره دارد که هر دو در عرصه علوم دینی، فقه، تصوف و نگارش رسالههای علمی فعالیت کردهاند.
مورد اول، محمد سعید بن شیخ محمد بابصیل است که مفتی شافعیه در مکه بوده و آثار متعددی در زمینه فقه و آداب زیارت و حج نگاشته است. از آثار او میتوان به «رسالة فی اذکار الحج الماثوره و آداب السفر و الزيارة» و «رسالة فی البعث و النشور فی احوال الموتی و القبور» اشاره کرد که در اوایل قرن چهاردهم هجری چاپ سنگی شدهاند. همچنین او رسالههایی درباره اعضای هفتگانه بدن و هشدار نسبت به عقوق والدین نوشته است و در دفاع از مواضع فقهی خود نیز آثار دارد، مانند «القول المجدی فی الرد علی عبد الله بن عبدالرحمن السندی».
مورد دوم، محمد بن سالم بن سعید بابصیل است که درگذشته در سال ۱۲۸۰ ه.ق بوده و از شاگردان شیخ زینی دحلان به شمار میرفته است. آثار او بیشتر در حوزه تصوف و اخلاق است و شامل کتابهایی مانند «اسعاد الرفیق» و «بغیة الصدیق بحل سلم التوفیق إلى محبة الله علی التحقیق» میشود. او همچنین در حاشیه آثار خود، رسالههایی در زمینه هشدار نسبت به عقوق والدین و تأکید بر برّ والدین و صله رحم نگاشته که در دو جزء چاپ شدهاند.
